สภากาแฟ/224

Warming :: ทุกอย่างล้วน FAKE !! ทั้งตัวคนแต่ง คนแปล เนื้อเรื่อง ฯลฯ แต่ที่มีอยู่จริงเพียงสิ่งเดียวคือ สภากาแฟ/224

NC :: >15ขึ้นไป 

เรื่อง above the sea

ประเภท fiction

หมวด tempg

ตอนที่ 2 ห้วงเวลา

 

 

 

 

 

ห้วงเวลานั้นฉันไม่อาจ

 

..จะยื้อให้มัน ยาวนานกว่าเดิมต่อไปได้

 

ห้วงเวลาที่แสนพิเศษ 

 

 

 

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++เมื่อ13ปีก่อน+++++++++++++++++++++++++++++++ 

 

“เห่ย !ตัวไรอ่ะ ?!!”

 

 “ไหนๆ”

“ไหน พี่ !” 

 

 

 “ก็ตรงโขดหินนั่นไง” 

 

 

 

 

 

 “ไปดูกันเหอะ ๆ” 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    ต๊อก แต๊ก   ต๊อก แต๊ก เสียงรองเท้าแตะของเด็กน้อย 3 คน  

 

 

             ร่างเงือกชายตัวน้อยตัวหนึ่งเกยอยู่ที่ริมหาด กับชุดฮังบุกที่ขาดวิ่น จากความอยากรู้อยากเห็นโลกภายนอกประสาเด็กซน ๆ   สภาพเหมือนสิ่งมีชีวิตกึ่งคนกึ่งปลาที่เพื่อถูกฆาตรกรรมมา (?)   

 

 

 …   

 

เป็นอะไรรึป่าวเนี๋ยย ?

 ความคิดของเด็กชายที่โตที่สุดในกลุ่มผุดขึ้นมากลบความคิดในตอนแรกที่ว่าจะ ‘เอาไปขายเผื่อจะได้ตังจากตัวนี้บ้าง’ 

 

 

 

 ….. 

 

 น่ารักเว่ย ไหงน่ารักเงี๊ยยย >////< โฮก

ความคิดต่อมาลอยเข้ามาในสมองอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเข้าไปใกล้ 

 

ไม่ช่ายนะเว่ย !เขาสะบัดหัวอย่างรุนแรงราวกับจะให้ความคิดหลุดไปจากสมองลิงนั้น

ไม่ได้ ๆ  ห้ามคิด

เราไม่ใช่พวกเบี่ยงเบนซะหน่อย 555 55 5

จะเป็นไปได้ไง ?คนละเผ่าพันธุ์กัน เพศเดียวกันอีก 

....คิดบ้า ๆนะเรา  (แกคิดไปแล้วหนิไอ้หน้าหล่อ)    

 

 

 

 

 “ฮยอง ทำไงดี ?”  

 

“...” 

“...”

 

 “...ยองเบมายกหางที”

เด็กชายร่างสูง อายุมากกว่าเพื่อนๆในกลุ่มออกคำสั่ง

 

 

 

 

 

      ฮึ๊บ ~3 ทั้งสองออกแรงยก      

 

“พี่ฮะ ให้ผมช่วยไรป่าว คับ ?”

มักเน่คังแดชองที่เดินตามมาที่หลังกล่าว

 

 ..นี่แกยังจะมีหน้ามาถามอีกเนอะ 

 “ช่วยไปไกล ๆหน่อย”

ประโยคที่โพล่งออกมาจากร่างสูงทำให้มักเน่คันเท้าอย่างประหลาด   แต่หน้าก็ยิ้มจนตาหยีแบบที่ทำประจำ ไม่ว่าสถานการณ์ไหน 

 

 

 

“ที่นี้ไปได้ยัง ?”

เสียงของเด็กชายร่างสูงคนเดิม  มักเน่น้อยก็หลีกทางให้พี่ร่างสูง  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ++++++++++++++++++++++++บ้านตระกูลชเว+++++++++++++++++++++++++                 

 

 

               ร่างเพรียวบาง กับแก้มอวบอิ่มนอนนิ่งอยู่ในอ่างน้ำ ห้องน้ำ ของบ้านตระกูลชเว

   “นายตื่น ๆ”

 

 

“...”

 

 “ตื่นได้แล้วกี่โมงกี่ยามแล้วเนี๋ย” 

 

“มาบ้านช่องคนอื่นสลบดูเวลาซะบ้าง” 

 

 

 

ZzzZzzz z Z~เด๋วค่อยมาปลุกอีกรอบละกัน  

 

 

 

 ระหว่างนั้นเด็กชายชเวซึงฮยอนก็เก็บข้าวของที่เกลื่อนกลาดในห้องที่ไม่รกรุงรังสักเท่าไหร่ (?) แล้วก็พยายามปลุกเงือกน้อยน่ารักต่อ

  .......30นาทีผ่านไปไวเหมือนโกหก==”...... 

 

 

 

 

 

“ตื่น นะครับสุดสวย”

.

.

. 

 “ตื่นเหอะครับ ผมเหนื่อยแล้ว” 

 

“ไม่ตื่น เดี๋ยวพี่จาหอมซะให้เข็ดเลยนะ” 

 

 

 

“นับ 1” 

 

 

 

“..2” 

 

 

 

“...3”

 อุก  !

ร่างบางนอนดิ้นพลิกขาถีบเข้าที่ปากเด็กชายชเวซึงฮยอนอย่างฉับพลัน

ทำเอาเด็กชายชเวซึงฮยอนมึนจุกปากไปสักพัก

 

 

 

 

 

 “นายตื่น !!”

 ร่างสูงแผดเสียงขึ้นเมื่อพยายามปลุกร่างบางที่นอนสลบไม่ไหวติงในอ่างน้ำห้องเขา เป็นรอบที่ 40 

 

 

ไอ้นี้มันตายยังว่ะ ?   

 

 

…..

 

 

 

    …. 

 

 

 

 

  

...

..หรือว่ามันจะตายแล้ว ? 

 

 

 

 

“อะ อ่า~~”

พระโอรสครางออกมาแล้วพลิกตัวหันมาทางเด็กชาย แล้วหลับต่อ พร้อมกับดูดหัวแม่โป้งดังจ๊วป ๆ  

ยังไม่ตาย ก็ดีแล้ว ไปกินไรดีกว่าหิวมากมาย T^T 

 

 

 

 เด็กชายซึงฮยอนล้มเลิกความคิดที่จะปลุกเขา (ที่จริงก็น่าจะล้อเลิกตั้งแต่ครั้งที่ 10 แล้ว)  

 

 

 

                       

ร่างสูงเหลือบมองนาฬิกาบนหัวเตียงของเขา  [[ 7:58:15 pm.]] เกือบหนึ่งทุ่มแล้วเขาจึงออกจากห้องไปหาอะไรกิน 

 

 

 

 

     ........................................................................................................................................................ 

 

 

 

ห้องครัว 19 นาฬิกา 2 นาที  เด็กชายชเวซึงฮยอนเจอกระดาษโน้ตที่ออมม่าแปะไว้หน้าประตูตู้เย็น  

ข้อความว่า 

“ ออมม่าไปเที่ยว กับป๊านะลูก

กลับมาก็คง อีก 2 สัปดาห์

อาหารเย็นอยู่ในตู้เย็นนะจ้ะ อย่าซนนะ

พาเพื่อนมาบ้านบ้างก็ได้

ม๊าให้พี่เท็ดดี้มาดูลูกนะ  เดี๋ยวม๊าจาโทรไปบ่อย ๆ

                                       ....จากออมม่า”  

 

ไปเที่ยวถูกเวลาเหลือเกินนะม๊า  กะจาเอาประหลาดในห้องผมไปอวดม๊า ซะหน่อย ^^

พี่เท็ดดี้จามา ? ว้าว ๆๆๆๆๆๆ ดีใจ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มีคนให้อวดแล้วว   

 

 

 

หนุ่มน้อยเปิดประตูตู้เย็นออก

 โหข้าวผัดกิมจิ *0*!!! (อีกแล้วหรอ ออมม๊า)

            มื้อนี้อร่อยแน่ เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      ........................................................................................................................................................ 

 

 

         เด็กชายชเวซึงฮยอนกลับมายังห้องของเขาพร้อมกับข้าวผัดกิมจิ ชามใหญ่ ที่ออมม๊าเขาทิ้งไว้ให้กิน เป็นมื้อที่ออมม๊าทำรอบสุดท้ายของอีก2 สัปดาห์ 

 

 

 

 กินละน๊า

ข้าวคำใหญ่กำลังจะเข้าปากแต่กลับต้องค้างเมื่อมีเสียงเล็ดลอดออกมาจากประตูห้องน้ำ 

 

 

“หอมจัง ~~” ^^

เสียงหวาน ๆของพ่อหนุ่มน้อยร่างบางในห้องน้ำนั่นเอง   

 

 

 

 เห่ย เสียงอะไรว่ะ คนกำลังจะกิน      ...เห้ออ ~~

เด็กชายชเว ต้องผละจากอาหารชามใหญ่ แล้วรี่ไปยังห้องน้ำเพื่อ จะได้ไปทานอาหารต่อ

 

 

 

 

 

  ฉับ ฉับฉับฉับ ๆ …

ร่างสูงเดินอย่างว่องไวตามทางเดินที่ไม่ไกลเท่าไหร่นักของห้องอันกว้างขวางไปยังที่ห้องน้ำ ตามมาด้วยเสียง 

 

 

 

 

 ผ่าง ...ประตูห้องน้ำเปิดออก 

 

 “น นะ  นะ ..นายเป็นใครอ่ะ !?”

ร่างบางตะโกนอย่างตะกกุกตะกักด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเด็กร่างสูงที่เพิ่งพลุนพลันเข้าห้องน้ำมาตรงหน้า 

 

 

“ก็ ปะ.. .”

“เข้ามาในห้องฉันได้ไง ?? รู้มั๊ยห๊า ~! ว่าฉันเป็นใคร !?!”

   ร่างบางโพล่งออกมาชุดใหญ่ไม่เปิดโอกาสให้ร่างสูงตอบ 

 

 

 

 “....”

 

“....” *-* อึ้งไปสักพัก

 ...ไอ่ตัวนี้มันตกใจ ? น่ารักฟะ ...เคลิ้ม~~ 

 

 

หลังจากที่อึ้งไปสัก 2 วินาที ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันไปนับตอนไหน

“ผมไม่รู้ ,, นี้ห้องผม” แหกตาดูสิไอ่น้องนี่ห้องใคร (ปากอยากพูดใจจะขาด)   

 

 

พระโอรสไม่สนใจมนุษย์เพศชายตรงหน้า เขาหิวจึงใช้สายตาสอดส่อง ข้างนอกห้องน้ำ ผ่านประตูที่เปิดอ้าอยู่ จากสายตาอันแหลมคม  ข้าวผัดกิมจิชามใหญ่จึงหนีไม่พ้นตาเรียวคู่สวย 

 

 

 

 

มองอะไรนักวะ ? 

 

 

 

ข้าวเย็นผมมมม

เด็กชายชเว ใช้ร่างสูงใหญ่ได้เปรียบ เอี้ยวตัวปังชามกิมจิไปมา 

 

 

  ซ้าย – - ขวา – ซ้าย (-*-)

ขวา --ซ้าย – ซ้าย  -- - ขวา – ซ้าย (=*=)

 

--ขวา

 

 

 

 

 

 “นาย.... ถ้าไม่ว่าอะไร ฉันขอกินหน่อยได้ไหม ?”

ส่งสายตาอ้อนวอนหวานหยดด้วยความหิว  

 

 

 

 

 

ตึก ตึก~ ตึก ตึก~

คนฟังยืนเอ่อ อยู่สักพัก ประกอบกับการเต้นของหัวใจที่ผิดแปลกไปจากเดิม  

 

 

 นายทำตัวไม่น่ารักไม่เป็นเลยรึไง (?)    

 

.

.

.

 

 

“ขอกินหน่อยไม่ได้หรอ ?”

 

 

 “...”

 

 

 “นะนะนะนะนะนะน๊า ~~”

ไอ่นี่มันฟังภาษาเรารู้เรื่องไหม ? พระโอรสบ่นในใจ 

 

 

 “....” 

 

  “ฉันบอกให้นาย เอามาให้ฉันไง !”

เสียงน้อยดังขึ้นไม่กี่เดซิเบว

ตกลงไอ่นี้ฟังไม่รู้เรื่อง หรือ เป็นใบ้หูหนวกกันแน่ ??? 

 

 

 

เด็กชายชเวก็ยังยืนเอ่อ(ในความน่ารัก)อยู่ที่เดิม         ....ทำตัวน่ารักอีกแล้ว คนบ้าอะไรวะ ?   

 

 “อ ..อะ ฮะ ? อะไรนะฮะ ?”

คนพูดยังไม่หลุดจากมนตร์สะกดความน่ารัก 

 

 

“ชั้นหิว !!!!” คราวนี้เสียงดังขึ้นหลายเท่า หัวคิ้วบางที่ชนกันอย่างรุนแรง     

 

 

จียงจะได้กินข้าวผัดกิมจิหรือไม่ ?!ติมตามตอนต่อไปครับ        

 

 

 

 

 

 

post : 대충 (แดชุง ;; เป็นนามปากกาเท่านั้น*)

แปลโดยคนพิมพ์ พิมพ์โดยคนแต่ง แต่งโดยคนโพส ==

Warming :: ทุกอย่างล้วน FAKE !! ทั้งตัวคนแต่ง คนแปล เนื้อเรื่อง ฯลฯ แต่ที่มีอยู่จริงเพียงสิ่งเดียวคือ สภากาแฟ/224

NC :: >15ขึ้นไป 

เรื่อง above the sea

ประเภท fiction

หมวด tempg

ตอนที่ 1 การรอคอยที่ไม่มีวันสิ้นสุด

 

 

กลางมหาสมุทรอันไม่ไกลจากเกาหลีนัก ที่ซึ่งน้ำทะเลเป็นสีฟ้าใส แลเห็นตัวปลา ==’  เหมือนแก้วที่ถูกเจียระไนเป็นอย่างดี ลึกจนไม่อาจหยั่งถึง ใต้มหาสมุทรเป็นที่อยู่ของพระราชาแห่งท้องทะเลยางฮยอนซอก ผู้ที่ครองบัลลังก์กษัตริย์แห่งท้องทะเลมาเป็นเวลาหลาย สหัสวรรษแล้ว(หลายพันปี)

ณ ส่วนที่ลึกที่สุดของทะเลนั้นเป็นที่ตั้งของพระราชวัง YG  พระราชวังแห่งนี้สร้างขึ้นตามสถาปติยะกรรมแบบเกาหลี ช่วงยุคของแม่นางแดจังกึม        ใหญ่ ๆแล้วประกอบด้วยตัวพระตำหนักใน พระตำหนักนอก และพระตำหนักหลวง  ส่วนที่ออกจากตัวพระราชวังไปก็คือ ตัวเมือง และตลาด ที่คับคั่งไปด้วยผู้คนมากมายจากหลายแดนทะเล         ที่แห่งนี้ถูกสันนิฐานว่าถูกพัดลงทะเลมาเมื่อ 500 ปีก่อนคริสตกาล (แดจังกึมเกิดแล้ว (?)) บ้างก็ว่าเทพเจ้าดลใจให้หมู่ปลาที่แหวกว่ายอยู่แถวนั้นมาช่วยกันสร้าง

พระราชายาง เป็นหม้ายมานานหลายปี  พระมารดาผู้อาวุโสของพระสหายของพระองค์จึงทำหน้าที่ดูแลพระราชวัง     พระนางทรงฉลาดรอบรู้ และภูมิใจในชาติกำเนิดของตน ซึ่งเห็นได้รัศมีความเป็นพระอาญิกาของแผ่นดิน ชุดฮันบกที่ทำจากแพรไหมสีแดงสดปักด้วยด้ายทองคำเป็นรูปม้าน้ำ กำลังเกาะอยู่กับสาหร่ายที่พลิ้วตามกระแสคลื่น ที่ไหลเวียนวน  บ่งบอกถึงความอ่อนโยน ละเมียดละไม   ทรงผม และเครื่องประดับที่แสดงถึงตำแหน่งของนาง     พระนางสมควรแก่การยกย่องอย่างยิ่ง โดยเฉพาะ พระนางทรงเลี้ยงดู พระธิดา 4 พระองค์ และ พระโอรส 1 พระองค์ ของพระราชา  หรืออีกนัยหนึ่งก็คือพระนัดดา(หลาน)ของพระองค์เป็นอย่างดี    และนางยังคงต้องเลี้ยงดูลูกของนางเอง อีก 1 พระองค์อีกด้วย

ลูกของนางซึ่งมีชื่อว่า อีซึงฮยอน เงือกหนุ่มธรรมดาที่ดูมีภูมิฐาน ด้วยร่างสูงโปร่ง ที่แข็งแกร่ง กล้ามเป็นมัดๆ  มีsixpackที่เรียงรายอยู่บนหน้าท้อง  หน้าตาที่ดูดีแต่กลับ คล้ายคนที่เป็นโรคนอนไม่หลับ และหมีแพนดาในเวลาเดียวกัน เขามีความสามารถเหลือล้นในทุก ๆด้าน ทำให้เขาได้เป็นรัชทาญาติถึงแม้เขาจะไม่ได้เป็นลูกของพระราชา แต่เขาก็ได้รับการยอมรับและยกย่อง เหมือนคนในครอบครัว   

ส่วนเจ้าชายและเจ้าหญิงเงือกทุกพระองค์ของพระราชายางล้วนหน้าตาดี องค์โต บอม (ปาร์ค โบ มี) พระนางทรงมีรูปโฉมที่น่ารักน่ากอด ผิวเนียนใส ดวงตาที่แสนกลมโตย้ำว่ากลมโตโต๊โตสีดำขลับชวนหลงใหล ผมยาวสีน้ำตาล หุ่นสมส่วนออกอวบอิ่มเล็กน้อยถึงปานกลาง เสียงของพระนางไพเราะเสนาะโสด องค์ที่สองชื่อว่า ซานดาร่า(ซานดร้า ปาร์ค) นางมีผมยาวสลวย ตากลมโตสีดำขลับที่ทำให้ใจคนมองที่แม้จะเยือกเย็น และหนาวเหน็บดังภูเขาน้ำแข็งก็ต้องละลาย เมื่อนางโปรยยิ้มให้     องค์ที่สี่มีพระนามว่า ซีแอล(ลี แช ริน) พระนางมีตาที่ตี่ไม่เหมือนพระญาติองค์อื่น และพระนางยังมีสไตล์การแต่งตัวที่เป็นเอกลักษณ์    องค์ที่สี่มินจี้(คง มิน จี) นางคล่องแคล่วในทุกการเลื่อนไหวด้วยทรงผมสั้น มีความสามารถพิเศษทางด้านการเต้น และร้องเพลงเป็นที่สุด 

และ องค์สุดท้าย   ..........พระโอรสองค์เล็กที่น่ารักน่าเอ็นดูกว่าหมู่พวกพี่ๆของเขา ถึงเขาจะเป็นองค์ชาย ก็มีรูปร่างที่เพรียวบางกว่าชายสามัญ   มีทั้งความสวยที่ผู้ชายทั่วไปที่ไม่สามารถจะมีได้ ผิวพรรณของเขาผ่องใสนวลละเอียดเหมือนกลีบกุหลาบแรกแย้ม ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม คิ้วบางรับกับดวงตา  คมจมูกโด่งโค้งได้รูป และปากเรียวบางสีชมพูระเรื่อ    เขาไม่มีเท้า แต่กลับมีหางเหมือนปลาเช่นเดียวกับเงือกอื่น ๆ  เขามีสิ่งที่ผิดแปลกไปจากเงือกหนุ่มทั่วไปก็คือ เขาชอบป่าเดียวกันเอง(ไม้ป่า)โดยที่เขาไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่าอาการนั้นบ่งบอกถึงการหลงป่า   เขามักจะอยู่เงียบ ๆอย่างสันโดษกลับสวนดอกไม้น้ำของเขา มีเพียงพี่ใหญ่อีซึงฮยอน ของเขาเท่านั้นที่รู้จักเขาเป็นอย่างดี พี่ชายผู้ยอมทำทุกอย่างได้เพื่อน้องสุดที่รักคนนี้ พระโอรสมักจะทรงคิดน้อยกับทำพูดที่มักจะ’แพร่ม’ออกจากปากเรียวบางก่อนสมองคิด

เขาชอบและชื่อชมสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์  ชอบสะสมของจากเรืออับปาง โดยเฉพาะที่เป็นรูปแกะสลักหินเป็นรูป ชายผู้ดูองก์อาจผึ่งผาย รูปร่างคล้ายเด็กชายผู้ซึ่งถูกเรียกด้วยคำว่า”มนุษย์”ในโลกของเขา ที่เคยเล่นด้วยกันบ่อย ๆในอดีต แต่นั้นก็เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ตอนที่เขาอายุได้ 8ขวบ ในสถานที่ซึ่งไม่น่ามีเงือกหรือสัตว์ทะเลใดไปถึง

 

 

เสียงถอนหายใจแผ่วเบาออกมาจากเรียวปากบาง

 

ตอนนี้นายจะเป็นไงบ้าง ?   ... จะคิดถึงกันอยู่รึป่าว ?  จะหว่าเหว่แบบฉันไหม ?

...ก็คงต้องรอนายตลอดไปเลยสินะ

 

 

 

 

 

 ........การรอคอยที่ไม่มีวันสิ้นสุด........

 

 

 

 

วันเวลาผ่านไป แต่ใจบางคนยังไม่เปลื่ยน

ยังคงนึกถึงช่วงเวลาอันแสนงดงามที่อาจจะไม่มีอีกแล้วในชีวิต

 

 

 

 

 

ถ้าเป็นคุณ  จะทำอย่างไร ? ติดตามตอนต่อไป..

 

 

 

……………………………………………………………………………………………………..

 

 

 

 

ดีคับแดชุงครับ

ตอนแรกอาจจะสั้นไปหน่อยนะครับ

ต้องขอโทษด้วย

 ติดตามตอนต่อไปให้ได้ล่ะ !

 

 

 

 

 

 

post : 대충 (แดชุง ;; เป็นนามปากกาเท่านั้น*)

แปลโดยคนพิมพ์ พิมพ์โดยคนแต่ง แต่งโดยคนโพส ==’

Warming :: ทุกอย่างล้วน FAKE !! ทั้งตัวคนแต่ง คนแปล เนื้อเรื่อง ฯลฯ แต่ที่มีอยู่จริงเพียงสิ่งเดียวคือ สภากาแฟ/224

NC :: >15ขึ้นไป 

 

 

 

 

    I ntroduction 

                  ......ทั้งคู่เล่นน้ำอย่างสนุกสนาน ซน ๆตามภาษาเด็ก เจ็ดแปดขวบ    บางครั้งชเวซึงฮยอนก็ไปหาถ้ำที่มีแอ่งน้ำให้จียงอยู่เพื่อจะได้เล่นอย่างอื่นกันบ้าง   บางคราก็ว่ายไปในแม่น้ำลัดเลาะไปหาลำธารเล็ก ๆนั่งคุยกัน สบาย ๆ   แต่มีหลายครั้งที่ทอปพาจียงไปบ้าน นั่ง ๆนอน ๆในอ่างน้ำแล้วดูทีวีด้วยกัน  ดูหนังแผ่นที่ทอปซื้อมา ฟังเพลง เล่นเกม ทำเกือบทุกอย่างที่เด็กมนุษย์เขาทำกัน

                 เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง จาก วัน เป็น หลายวัน , จากหลายวัน เป็นสัปดาห์ , จากสัปดาห์เป็นเดือน , เดือนเป็นปี และ หลาย ๆปี  ต่างกับเมื่อวันแรก ๆตรงที่ยองเบ และแดซองจามาเล่นด้วยกันอย่างบ่อยครั้ง ถึงแม้ว่าจะเปิดเทอมแล้วก็ตาม  ก่อนและหลังไปโรงเรียน พวกเขาก็จะนัดเจอกัน และเล่นด้วยกันเสมอ ๆ  ห้วงชีวิตที่ขาดหายไป ความว้าเหว่ ความเดียวดาย ความเปลี่ยวเหงา ของจียงได้ถูกเติมเต็มด้วยความสุข จากการเป็น”เพื่อน”ของพวกเขา  พวกเขาสนิทกันมากขึ้น นานวันเข้าความรู้สึกของพวกเขาก็แน่นแฟ้นขึ้น เป็นมิตรแท้ของชีวิต เพื่อนคู่แค้น เพื่อนตาย หรือ อะไรก็ตามแต่  โดยเฉพาะกับชเวซึงฮยอน ควอนจิยงผู้นี้มีความรู้สึกดีดีที่เรียกว่า “รัก” ให้กับเขาสุดขั้วหัวใจ  ควอนจิยงไม่กล้าเปิดเผยไปว่าเขาชอบ(รัก)ชเวซึงฮยอนขนาดไหน  เมื่อความรักปะทะกับคำว่าเพื่อน   มนุษย์และเงือก...... จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา ? ติดตามใน above the seaครับ

 

  ตัวละคร

ควอนจิยง เป็น เงือกพระโอรสองค์เล็กของพระราชายาง

ชเวซึงฮยอน เป็น พระเอกมนุษย์เพศชายธรรมดา

ดงยองเบ เป็น  เพื่อนพระเอก

คังแดซอง เป็น รุ่นน้องพระเอก

อีซึงฮยอน พี่ใหญ่แห่งพระราชวังYG ตำแหน่งรัชทาญาติ

ยางฮยอนซอก เป็น พระราชายางฮยอนซอก

ลีแซริน ปาร์คโบมี ปาร์คซานดร้า คงมินจี เป็น พระราชธิดาของพระราชายาง

...และตัวละครอื่นอีกมากมาย...      

 

 

 

 

 

 

 …post : 대충 (แดชุง ;; เป็นนามปากกาเท่านั้น*)

แปลโดยคนพิมพ์ พิมพ์โดยคนแต่ง แต่งโดยคนโพส ==’

 

Warming :: ทุกอย่างล้วน FAKE !! ทั้งตัวคนแต่ง คนแปล เนื้อเรื่อง ฯลฯ แต่ที่มีอยู่จริงเพียงสิ่งเดียวคือ สภากาแฟ/224

NC :: >15ขึ้นไป

Opening… สภากาแฟ/224   ภาษาเกาหลีที่ท่านจะได้เห็นต่อไปนี้ไอ่แดชุงมันมั่วเจ้าค่ะ(แซชอน)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          커피 하우스 / 224

หรือ สภากาแฟ/224  

หรือ kafeacafe/224

เปิดให้บริการแล้วค๊าปป ^^" 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ^^   안녕하세요~~ สวัสดีครับ//

오신 것을 환영합니다 "카페 장소"소설의 땅으로. 세계 최초.

ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ "คาเฟ่สถาน" ดินแดนนวนิยาย แห่งแรกของโลก

위원회의 VIP & ELF 협업이 풍부한 사람이 객실 224에서 잠들지 않는.

การร่วมมือกันของ VIP & ELF ในสภาแห่งคนนอนไม่หลับ ณ ห้องหมายเลข 224

만든. 욕구 소설과 만화를 읽을 수있습니다

สร้างขึ้น>>> สนองความต้องการ การอ่านfiction และ comic โดยขาดไม่ได้

그리고 지구 온난 화를 줄이기. 이 협업 때문에.

เพื่อลดปัญหาโลกร้อน เพราะสภาแห่งนี้ ก็เป็นการร่วมมือของ VIP และ  ELF               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

그것은 TEMPG.에 대한 첫 번째 소설이다

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*สำหรับเรื่องแรกที่นำมาประเดิมนั้น เป็นfiction TEMPG*

 

(....หลุดโลกสุด ๆผมอ่านแล้วยังอึ้งว่าแต่งไป ’ได้ไง’ ?)        

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

누가 내 일을 읽어 본 적이 사람들을 위해.

สำหรับคนที่ไม่เคยอ่านผลงานของผม

이걸 읽어 보시기 바랍니다 처음이다.

ผมขอแนะนำให้อ่านเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกครับ

만약 내가 쓴 안 맞네.

หากผมเขียนได้ไม่ตรงใจผู้อ่านสักเท่าไหร่นัก

그것을 사람들과 죄송합니다

...ก็ขอโทษผู้อ่านทุกท่านไว้ที่นี้ด้วย (สามารถติ-ชม แนะนำได้นะครับ)                

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

…post : 대충 (แดชุง ;; เป็นนามปากกาเท่านั้น*)

แปลโดยคนพิมพ์ พิมพ์โดยคนแต่ง แต่งโดยคนโพส ==’

 

edit @ 24 Nov 2009 23:54:28 by สภากาแฟ/224

fictions & comics in stage of...

 

 

빅뱅

feat. 

슈퍼주니어

 

 

 

 

 

 

* เตรียมตัวพบกับ
********** สภากาแฟ/224 เร็วๆนี้นะค่ะ**********
* การร่วมมือกันของ Very Important Person 

.....& Ever Lasting Friend 

ในสภาแห่งคนนอนไม่หลับ ณ ห้องหมายเลข 224
* กับความสุขแห่งการนั่งdrinkกาแฟยามดึก
* เพื่อสนองความต้องการของyou youu
*in coming... fiction in comics version !!!

 

 

♥권지용♥김기범

 

 

 

 

 

TEMPG*JIYONGTABI

                                                  และ อีกหลาย ๆคู่

.

.

.

그녀는 달콤한 넣어.by... RMJ & RMR

 

 

              대충 (แดชุง)  post

.